Disa rite fatsjellëse për ditën e martesës

6:47 am 11.01.18

 

Edhe pse nuk janë të vërteta të pakontestueshme, tradita ka ndërtuar shumë rite fatësjellëse të cilat mund të sjellin një fillim të mbarë për çiftet që lidhin martesë.

Me fjalë askush nuk dëshiron ta pranojë se është supersticioz, por kur është fjala për ndjelljen e fatit të mirë … është më mirë të mos rrezikosh. Dhe ritet fatsjellëse për jetën e gjatë të një bashkimi janë me të vërtetë të shumta: ne propozojmë një rishikim të vogël, vetëm për të rifreskuar kujtesën tuaj dhe për të mos i lënë asgjë rastësisë, transmeton Gazeta Shqip.

 

Dita e ‘po’-së – Proverbat na mësojnë se “gjatë Venusit dhe Marsit nuk duhet të martohesh dhe të nisesh”: kështu që shmangni të martën dhe të premten për ceremoninë e dasmës. Marsi ishte një zot i luftës dhe për këtë arsye konsiderohej një shenjë e keqe për një çift të ri, ndërsa e premtja është një ditë fatkeqe sipas traditës. Megjithatë, fakti që është ditë e dedikuar për Venusin e bën të premten, në disa vende duke përfshirë Norvegjinë, absolutisht ditën më romantike.

 

Çifti – Një nga ritet më të njohura është se, në ditën e ‘po’, të dy bashkëshortët nuk duhet të takohen. Ndalimi bëhet i detyrueshëm kur nusja tashmë është e veshur me fustanin e dasmës: dhëndri duhet të presë rreptësisht në altar dhe, nëse është e mundur, të mos e admirojë ndërkohë që ec për te altari. Dhe pikërisht për të fshehur deri në fund fytyrën e saj nusja hyn me vellon para fytyrës së saj dhe e tregon veten vetëm kur i ati, ose ai që e shoqëron në altar, ia dorëzon dhëndrit.

 

Nusja – Jo të gjithë e dinë se, para dasmës, nusja nuk duhet të shikohet në pasqyrë kur ajo është plotësisht e veshur. Për të kontrolluar imazhin e saj duhet të paktën të lërë, një këpucë, doreza apo vathë.

 

Dhëndri – Sapo të jetë gati dhe të dal jashtë shtëpisë, kurrë nuk duhet të shikojë prapa dhe të rikthejë hapat e tij. Nëse ai ka harruar diçka, ai duhet të dërgojë dikë për ta marrë.

 

Veshja dhe aksesorët – Gjyshet gjithmonë e porosisin nusen që të vesh bashkë me veshjen një sërë aksesorësh:

– Një gjë të vjetër – ajo i përket të kaluarës së saj dhe simbolizon gjithçka që mbetet pas, pa e mohuar atë. Për shembull, mund të jetë një xhevahir i vogël, një kapëse flokësh apo ndonjë palë të brendshme: është e mjaftueshme që t’i ketë veshur tashmë disa herë para ditës së ‘po’.

– Një gjë të re – simbolizon jetën e re që po fillon. Mund të jetë e njëjta veshje, ose këpucë ose çorapë.

– Një gjë të huazuar – është simboli i dashurisë së njerëzve që rrethojnë nusen dhe do të vazhdojnë ta mbështesin përgjithmonë: mund të jetë një xhevahir, një shami, ose diçka që duhet të mbajmë me vete në ditën e ‘po’.

– Një gjë të dhuruar – është një tjetër simbol i dashurisë së njerëzve të dashur.

– Një gjë të kaltër – ngjyra simbolizon sinqeritetin dhe pastërtinë e nuses së re. Është e mjaftueshme që një fjongo e kësaj ngjyre të vendoset në llastikun ose qepur brenda rripit të veshjes.

– Llastik çorapesh – kjo nuk është një fatsjellëse “e detyrueshme”, por ka një traditë të gjatë. Në të kaluarën besohej se marrja e një pjese të veshjes së nuses do të sillte fat për vajzat e ftuara, dhe kjo është arsyeja pse nusja i heq çorapet e saj dhe i hedh ata tek miqtë e saj. Ndonjëherë llastiku cahet dhe hidhet tek mysafirët beqarë, të cilët pastaj tregojnë dhuratën, duke e aplikuar atë në kapelë, për shembull.

 

Kravata e dhëndrit – Në disa rajone të Italisë, në fund të dasmës, pritet kravata e dhëndrit, duke i lënë të veshur vetëm pjesën me nyjën. Pjesa tjetër është e prerë në shirita, secila prej tyre është “shitur” tek mysafirët e ndryshëm në këmbim të një kartëmonedhe. Paraja është vënë në një shishe të zbrazët, si një dhuratë e mëtejshme e dasmës për çiftin e ri.

 

Unazat – Asnjëherë mos blini unazën e martesës dhe gjërat e dasmës së bashku nëse nuk doni të zhgënjeheni. Gjithashtu, nuk duhet të vihen unazat e  martesës para momentit të ‘po’: vetëm një test i shkurtër është i lejuar, për të kontrolluar diametrin e unazës. Nëse pastaj, rastësisht, unazat dalin nga dora dhe bien në tokë në kishë, ato mund të mblidhen vetëm nga ata që kryesojnë ritin. Unaza vendoset në gishtin e majtë që nga kohët e Egjiptit të lashtë: në fakt, besohej se në këtë gisht ishte një venë që arrinte drejtpërdrejt në zemër, duke sjellë kështu të gjitha ndjenjat.

 

Hyrja në shtëpi – Një traditë shumë e lashtë (ajo daton që nga romakët e lashtë) imponon që dhëndri ta ngrejë nusen në prag të shtëpisë dhe ta çojë atë në krahët e saj në shtrat. Nëse vajza do të pengohej, do të konsiderohej një shenjë e keqe.

 

 

URBAN Electro

URBAN Funk

URBAN FM